Έτσι, σὰν ἀποσβολωμένοι, ἔμειναν οἱ ἕνδεκα νὰ κοιτάζουν! Νὰ κοιτάζουν πάνω, ψηλά, στὸν οὐρανό… Τί προσπαθοῦσαν λοιπὸν νὰ διακρίνουν; Ἦταν ἡ ἡμέρα ἐκείνη ποὺ ὁ ἀναστὰς Κύριος, ὁ Διδάσκαλός τους, ὁ λατρευτὸς τῆς καρδιᾶς τους, τοὺς εἶχε ἐμφανιστεῖ γιὰ στερνὴ φορά. Μὰ αὐτοὶ δὲν τὸ ἤξεραν ἀκόμα! Τοὺς ἔδωσε τὶς τελευταῖες ὁδηγίες καὶ τοὺς εἶπε νὰ περιμένουν τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ποὺ σὲ λίγες μέρες ἐπρόκειτο νὰ ἔρθει ἐπάνω τους καὶ νὰ τοὺς γεμίσει μὲ δύναμη θεϊκὴ γιὰ τὴν οἰκουμενικὴ ἀποστολή τους. Κι ἀφοῦ τοὺς ἄφησε τὶς τελευταῖες Του ὑποθῆκες, τοὺς πῆρε μετὰ καὶ τοὺς ὁδήγησε ἔξω ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα, ἑνάμισι χιλιόμετρο περίπου, [...]