Το μυστήριο της μετάνοιας μάς κάνει να κλαίμε για τις αμαρτίες μας.
Αν ο άνθρωπος στην εξομολόγησή του δεν αισθάνεται συντριβή, μπορεί να συγχωρούνται οι αμαρτίες του;
Μπορεί! Συγχωρούνται. Οπωσδήποτε συγχωρούνται.
Όμως. Το να λέω “είμαι αμαρτωλός”, το να συμφωνώ ότι η αμαρτία είναι “αμαρτία”, και το να παραδέχομαι ότι “αμάρτησα”, έστω και σε κάτι, δε σημαίνει ότι αξιώθηκα να βλέπω τις αμαρτίες μου.
Η ομολογία της αμαρτίας είναι η αρχή. Η συντριβή είναι το τέλος. Η απόσταση ανάμεσα στα δύο είναι μεγάλη.
Ο νους μας το καταλαβαίνει εύκολα, ότι αυτό που κάναμε ήταν ανοησία. Και η συνείδηση το ξεκαθαρίζει, ότι είμαι αμαρτωλός. Λέγοντάς το, δεν κοροϊδεύουμε κανέναν. Γιατί πράγματι αυτό που κάναμε το θεωρούμε αμαρτία.
Όμως η συνείδησή μας δε μας “βασανίζει”. Η καρδιά μας δεν αισθάνεται γι’ αυτό που κάναμε, ούτε συντριβή, ούτε ντροπή. Ποιος μπορεί να μας “πάρει” αυτή την αμαρτία, που την κάναμε, αλλά δεν την συναισθανόμαστε;
Κανένας άλλος. Μόνο η Εκκλησία. Μόνο ένας ιερέας, στον οποίο δόθηκε αυτή η εξουσιοδότηση.
Οι εχθροί της Ορθοδοξίας λένε: Αν ο άνθρωπος αισθανθεί συντριβή για τις αμαρτίες του, δεν μπορεί ο Κύριος να τον συγχωρήσει και χωρίς μεσολάβηση ιερέα; Τι μας χρειάζεται η εξομολόγηση;
Σωστά! Ο Κύριος είναι Εκείνος που συγχωρεί τους μετανοούντες. Ποιος όμως θα τολμήσει ποτέ να πει, ότι η μετάνοιά του είναι σωστή και πλήρης; Ποιος θα τολμήσει να πει: ότι αξιώθηκε και είδε τις αμαρτίες του;
Αλλά αν αυτό δεν τολμάει να το πει, πώς θα τολμήσει να πει, ότι πήρε συγχώρηση, χωρίς τη μεσολάβηση της Εκκλησίας;
- Είμαστε αδύναμοι και στη ζωή μας! Και γι’ αυτό αμαρτάνουμε.
- Εϊμαστε αδύναμοι και στη μετάνοια. Και γι’ αυτό έχουμε χρέος να εξομολογούμαστε στην Εκκλησία. Και τότε, βλέποντας ο ιερέας, ότι εμείς το παραδεχόμαστε ότι είμαστε αμαρτωλοί, παρ’ όλη τη φτώχεια της μετάνοιάς μας, μας συγχωρεί για τις αμαρτίες μας.
Και αυτό γίνεται, για να μη μας κόβουν οι αμαρτίες μας το δρόμο προς τη σωτηρία. Με την εξουσία που του δόθηκε, ο ιερέας “αίρει”, δηλ. εξαφανίζει την αμαρτία μας. Μας επιτρέπει να προσέλθουμε στο Άγιο Ποτήριο. Και μας καταλλάσσει, δηλαδή μας συνάπτει και μας ενώνει με την αγία Εκκλησία.
Ήλθες στο ιατρείο! Δεν κάνει να φύγεις ανίατος!
Η Εκκλησία περιμένει. Αλλά και προτρέπει τον αμαρτωλό, να σπεύσει να πληρώσει τα χρέη του, γιατί αυτή η πληρωμή αυξάνει τη μετάνοια. Δε στερεί εκείνους που έχουν αδύναμη μετάνοια από τη χάρη και από τη δύναμη της Θείας Κοινωνίας, που ξεριζώνει τα αγκάθια και ζιζάνια των αμαρτιών μας. Και παίρνει επάνω της ενώπιον Κυρίου την ευθύνη για τη μελλοντική μας ανάπτυξη και ωρίμανση.
Και έτσι, στο μυστήριο της εξομολόγησης και στο μυστήριο της θείας Κοινωνίας, εκείνος που κάνει αγώνα προσευχής καταλαβαίνει, ότι πρέπει να απαλλαγεί από την αυτοδικαίωση, που είναι γέννημα και επακόλουθο των παθών μας.
Πρωθιερέας Βαλεντίνος Σβεντσίσκι
Από το βιβλίο “Μυσταγώγηση στην Σωτήρια Προσευχή” των εκδόσεων Ι. Μ. Νικοπόλεως
@ 
@ 
@ 
πολύ λυτρωτικό κείμενο αλλά ταυτόχρονα μας φέρνει προ των ευθυνών μας..
Το κείμενο είναι πραγματικά πολύ διδακτικό και πολύ πρακτικό!! Να δώσει ο Θεός να κάνουμε πράξη όσα αναφέρονται παραπάνω και να έχουμε πραγματική συντριβή…
Πολύ ωραίο κείμενο. Κάποια στιγμή πρέπει να συναισθανθούμε τις αμαρτίες!
Τα πιο πάνω λόγια ας γίνουν βίωμα και πράξη στις καρδιές όλων εκείνων που αγωνίζονται τον καλόν αγώνα. Ας έχουμε ψηλά το κεφάλι και πάντα με πίστη να ομολογούμε τα πάθη και τα ελαττώματά μας. Όλα αυτά όμως με φόβο Θεού και πράξεις ειλικρινούς μετανοίας!!!
Το μυστήριο της εξομολογήσεως να είναι πάντα και κάθε φορά λυτρωτικό για τον καθένα μας και να μην το βλέπουμε σαν μια καλή μόνο πράξη στη ζωή μας.
Εύχομαι σε όλους, καλό αγώνα!!!
Η πορεία της μετάνοιας του πιστού ολοκληρώνεται μόνο μέσα στην Εκκλησία.Δεν πρέπει να ξεχνάμε οτι η Εξομολόγηση δεν είναι απλή εξαγόρευση αμαρτιών,αλλά Μυστήριο στο οποίο με τη μεσολάβηση του ιερέα κατέρχεται η Χάρη του Θεού για να λάβει ο πιστός την άφεση και τη δύναμη για ένα νέο ξεκίνημα στο αγώνα για την αγιότητα.Να δώσει ο Θεός να προσερχόμαστε με συναίσθηση στην Ιερά Εξομολόγηση!
δεν ξερω πωσ γινεται να ζητασ συγχωρηση αλλα εσυ ο ιδιοσ να μην συγχωρεισ τον εαυτο σου…ειναι πολυ δυσκολο…αραγε πετυχαινει αυτο;;;
Τι εννοείς λέγοντας «άραγε πετυχαίνει αυτό;;;». Κοίτα σίγουρα δεν συγχωρείς ο ίδιος τον εαυτό σου με την έννοια του ότι ξέρεις ότι η πράξη σου δεν ήταν σωστή και νοιώθεις σιντριβή και μετάνοια. Φυσικά από εκεί και πέρα σκέψου το και λίγο αλλιώς: και στην καθημερινή ζωή κάνουμε λάθη και στεναχωρούμε κάποια αγαπημένα μας πρόσωπα, ωστόσο συγγνώμη ζητάμε και θέλουμε να μας συγχωρέσουν όσο ασυγχώρητη κι αν ήταν η πράξη μας γιατί ακριβώς μετανοήσαμε και θέλουμε να αρχίσουμε απ’ την αρχή. Νομίζω ότι θέλεις φυσικά την συγχώρεση αλλά ίσως στέκεσαι στο αν ο Θεός θα σου τη δώσει(από όλους κάποια στιγμή περνούν τέτοιοι λογισμοί). Ο Θεός δεν «λυπήθηκε» τον Υιό του για μας…Σίγουρα θα μας χαρίσει την συγχώρεση.
Είθε να μετανοούμε πραγματικά για τα λάθη μας και τα λόγια του τελώνη να γίνουν βίωμά μας! Ο Θεός ιλάσθητι μοι τω αμαρτωλώ…!
27.12.2010 στις 18:48
Πραγματικἠ μετἀνοια εἰναι πρὠτα να συναισθανθεἰ ο ἀνθρωπος το σφἀλμα του, να πονἐσει ειλικρινἀ,να ζητἠσει συγχὠρεση απὀ τον Θεὀ και μετἀ να εξομολογηθεἰ.Ἐτσι θα ἐρθει η θεἰα παρηγοριἀ. Γι’αυτό πάντα συνιστώ μετάνοια και ειλικρινής εξομολόγηση.Μόνον εξομολόγηση ποτέ δεν συνιστώ.Λόγια του πατρός Παϊσίου.