Οργανωθήκαμε σε δυο ανεξάρτητες ομάδες και μοιράσαμε το περιοδικό μας σε καθηγητές διαφόρων σχολών.

Οι εξορμήσεις μας για φέτος τέλειωσαν με τη βοήθεια του Θεού. Ας σκεφτεί ο καθένας μας τι αποκόμισε απο κάθε εξόρμηση και του χρόνου να συνεχίσουμε με τον ίδιο παλμό και ενθουσιασμό!!!!

Επομένως, νομίζω ότι θα μπορούσαμε να δώσουμε μία διαφορετική ερμηνεία στην διαφοροποιημένη και αντισυμβατική τακτική που ακολουθήθηκε, από αυτήν του Stavrou και να πούμε ότι παρόλες τις αναποδιές η εξόρμηση έγινε, έστω και σ’ αυτήν την εκδοχή, πράγμα που αρχικά φάνταζε αδύνατο!

Όμως στην πορεία της συλλογιστικής μου αναδύονται, ίσως και απ το πουθενά καμια φορά, και ερωτήματα που έρχονται προκλητικά να ελαφρύνουν τη συνείδησή μου. Αμέσως και χωρίς πολύ σκέψη τα βαφτίζω «πειρασμούς» και προσπαθώ να τα αποβάλλω. Με τον καιρό όμως αρχίζω να αισθάνομαι ότι μάλλον έχω πέσει σε πλάνη λειτουργώντας αρκετά στενόμυαλα, τουλάχιστον εν μέρει. Παρακάτω παραθέτω μερικά παραδείγματα που αποδεικνύουν ακριβώς αυτό, προς εποικοδομητικό προβληματισμό:

Υπάρχει ο κίνδυνος τον «σταυρό» του χλευασμού που περνάμε, να τον αποδώσουμε πλήρως στο Θεό, και να ισχυριστούμε μετά πάσας βεβαιότητας κιόλας, ότι ο Θεός μας κινεί να λέμε αυτά που λέμε όπως τα λέμε, και άρα υπομένουμε τις ειρωνείες των άλλων για χάρη Του. Εδώ ακριβώς είναι που πρέπει να αναλογιστούμε και το δικό μας μερίδιο συμμετοχής στο ιεραποστολικό μας έργο. Μήπως δηλαδή ο τρόπος που προσεγγίζουμε τον συνάνθρωπό μας, κάπου «χάνει»; Είτε στην καθεαυτή έκφρασή του, είτε ακόμα και στα κίνητρά του; Και για να μη θεωρητικολογούμε… Μήπως στις εξορμήσεις πάμε με την ιδέα ότι είμαστε οι εκλεκτοί του Θεού, που πάμε να μεταδώσουμε την αλήθεια στους υπολοίπους, «αδελφούς» μας κατά τα άλλα, οι οποίοι είναι στο σκοτάδι και στην πλάνη; Πάμε δηλαδή εμείς οι φωτισμένοι και οι συνειδητοποιημένοι να δώσουμε τα φώτα σε αυτούς που δεν είναι της εκκλησίας –και θα πω και κάτι πιο βαρύ- ή ακόμα και του χώρου μας; Μήπως έτσι δε διακατεχόμαστε από αγάπη αλλά από μία αίσθηση αφ’ υψηλού, και με ένα ψευτομαρτυρικό φρόνημα που καταντά αυτοσκοπός, και στην τελική ούτε εμείς οι ίδιοι δεν πιστεύουμε ότι υπάρχει περίπτωση να προβληματιστούν οι «άλλοι»; Ή μήπως πολύ περισσότερο πιστεύουμε ότι έτσι γινόμαστε ισάξιοι των ιεραποστόλων, ή των εκατομμυρίων μαρτύρων της εκκλησίας μας; Μήπως ακόμα έχουμε απολυτοποιήσει τις εξορμήσεις ως τον μοναδικό τρόπο ιεραποστολής, κατηγορώντας αβίαστα και χωρίς δεύτερη σκέψη(και χωρίς πρώτη ακόμα) αυτούς που δεν «πατάνε» σε αυτές; Και επίσης γι αυτούς που δεν παίρνουν τελικά το περιοδικό(οι περισσότεροι δηλαδή), τι εντύπωση δημιουργούμε; Προβληματίζομαι μήπως η εξόρμηση καμια φορά μετατρέπεται σε μαζική κατάκριση, και ταυτόχρονη αγιοποίηση του εαυτού μας. Μα συγκρίνονται οι λεκτικές ειρωνείες με τα ανατριχιαστικά μαρτύρια που δέχονταν με πίστη όλοι οι μάρτυρες της εκκλησίας μας;

Προσωπικά πιστεύω ότι οι εξορμήσεις είναι ένας από τους άπειρους τρόπους ιεραποστολής, ο οποίος πρέπει να γίνεται με ταπείνωση προπαντός, και με αγάπη για τον συνάνθρωπο-συμφοιτητή. Πάμε να του παρουσιάσουμε τον δικό μας τρόπο ζωής ο οποίος εμπνέεται από το Χριστό, και η κάθε μας πράξη έχει αναφορά στο πρόσωπό Του. Πρέπει να αισθανόμαστε την ανάγκη να το κάνουμε αυτό ΧΩΡΙΣ να μας ενδιαφέρει, τουλάχιστον σε πρώτη φάση, το αν θα ακολουθήσει αυτόν τον τρόπο ζωής. Και επίσης εννοείται πως ο δικός μας τρόπος ζωής πρέπει όντως να συμβαδίζει με αυτά που διαλαλούμε, τουλάχιστον στα περισσότερα βασικά. Ας έχουμε υπ’ όψιν μας, γιατί πολλοί δυστυχώς το ξεχνάμε, ότι το παράδειγμα από μόνο του μιλάει. Και να μην έχει ο απολογισμός μιας εξόρμησης σαν βάση το «πόσες Δράσεις δώσαμε». Εννοείται πως θα το λάβουμε και αυτό υπ όψιν μας αλλά να μη στεκόμαστε εκεί. Η ουσία είναι να συνειδητοποιούμε ότι εμείς δεν κάνουμε ΤΙΠΟΤΑ στις εξορμήσεις… Ο Θεός τα κάνει όλα… Αυτός μιλάει στην ψυχή του καθενός. Απλώς εμείς επειδή τον αγαπάμε πραγματικά, θέλουμε και δεχόμαστε, πέρα από το να τον ζούμε εμείς οι ίδιοι, να τον διαλαλούμε και στους γύρω μας! Το κάνουμε επειδή μας «βγαίνει»! Όχι για να αυξήσουμε τις «μετοχές» μας στον παράδεισο!

Αυτά είχα να πω και εγώ από την πλευρά μου. Κυρίως πήρα την απόφαση να κάνω τον παραπάνω σχολιασμό λόγω της τελευταίας ανάρτησης για την εξόρμηση στις 13 Μαΐου. Εξ άλλου αυτά που ανέφερα έχουν αναφερθεί πάνω-κάτω και σε προηγούμενους σχολιασμούς, και ως προς αυτό μπορούν να θεωρηθούν περιττά. Επίσης σαν μια επιπλέον αφορμή κατέστη και γενικότερα ο κίνδυνος της απολυτοποίησης του «θεσμού» των εξορμήσεων, προς κάθε κατεύθυνση. Δεν περιορίστηκα στις εξορμήσεις της ΧΦΔ Θεσσαλονίκης. Να με συγχωρέσει όποιος αισθάνεται να μην τον αγγίζουν αυτά… όποιος δεν τα χε σκεφτεί και διακατεχόταν από πραγματικό ζήλο. Δυστυχώς προσωπικά απέχω πολύ από αυτό. Καλή δύναμη και καλή συνέχεια λοιπόν! Ο Θεός να μας φωτίζει σε κάθε μας ενέργεια! Το χουμε μεγάλη ανάγκη…

«Χαίρετε καὶ ἀγαλλιᾶσθε, ὅτι ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τοῖς οὐρανοῖς»

Την χαρακτηρίζει η υπερτροφοδότηση των αισθήσεων, η υλιστική αντίληψη, η εγωκεντρική νοοτροπία… Ο νέος σήμερα φοβάται, αρνείται, επιφυλάσσεται, αμφισβητεί, και στο τέλος πελαγοδρομεί..Έχω την αίσθηση ότι σε επίπεδο θρησκείας και φιλοσοφίας δεν ξέρει τι να πιστέψει, ποιον να εμπιστευτεί…

Στις εξορμήσεις που κάνουμε, δεκάδες είναι οι φοιτητές που μας ρωτούν αν είμαστε αιρετικοί ή ιεχωβάδες, παρά τις συνεχείς διαβεβαιώσεις μας ότι είμαστε Ορθόδοξοι Χριστιανοί Φοιτητές, ότι έχουμε την ευλογία του μητροπολίτη, ότι οι υπεύθυνοί μας είναι ιερείς της Εκκλησίας κτλ. Ο μέσος φοιτητής δεν μπορεί να πιστέψει και να χωνέψει ότι υπάρχουν νέοι της Εκκλησίας που ασκούν το έργο της ιεραποστολής. Πιστεύει ότι η ΧΦΔ κάτι μας κρύβει, μας λέει μισές αλήθειες, είναι κάτι το εξω-εκκλησιαστικό, κάτι το επικίνδυνο, γι’ αυτό και καλύτερα καλύτερα κανείς να απέχει, να κρατά αποστάσεις, να είναι επιφυλακτικός…

Πώς θα αντιμετωπιστεί άραγε αυτό το ανησυχητικό φαινόμενο; Θα πρέπει να απογοητευτούμε, να τα παρατήσουμε; ΟΧΙ!!! Ο Χριστιανός δεν τα παρατάει στις δυσκολίες, δεν πτοείται, δεν ολιγοψυχεί, δεν αποθαρρύνεται. Αντίθετα διατηρεί το κουράγιο του, αντέχει στα δύσκολα, ατενίζει το μέλλον με αισιοδοξία.

Επί του πρακτέου: Θα συνεχίσουμε στους ίδιους αμείωτους ρυθμούς την ιεραποστολή, με το ίδιο πάθος, με την ίδια ζέση, με τον ίδιο ενθουσιασμό. Αλλά δεν θα πρέπει να περιοριστεί ο ζήλος μας στην ιεραποστολή. Θα πρέπει να αναζωπυρωθεί πρώτα στον πνευματικό μας αγώνα, και ύστερα να επιδοθεί στην επιδιόρθωση της κακοαναθρεμμένης μας ψυχής. Ας αλλάξουμε εμείς, και να είμαστε σίγουροι ότι θα αλλάξει και ο κόσμος ολόκληρος.. και μη νομίζουμε ότι είμαστε λίγοι… Ένας συνειδητός και αγωνιστής χριστιανός μπορεί να μεταμορφώσει εκατοντάδες ψυχές, να εμπνεύσει χιλιάδες καρδιές. Η Χάρη του Χριστού μας είναι απείρως πιο ισχυρή απ’ όλα τα όργανα του Διαβόλου (τηλεόραση, Νέα Εποχή, σαρκολατρεία κτλ). Το μόνο που μένει σε μας, είναι να αντιληφτούμε τη δύναμη και την ωφέλειά της, την αναγκαιότητα και σπουδαιότητά της, ώστε να την ελκύουμε με τον αγώνα μας και να την εκπέμπουμε με τη ζωή μας στους συνανθρώπους μας!

Το Χριστός Ανέστη είναι η Ελπίδα που δεν ζητά τίποτα.

Η αλήθεια είναι ότι έχουμε ένα θεματάκι με την έπαρση και την ιδέα ότι «εμείς είμαστε οι εκλεκτοί που θα σώσουμε τον κόσμο από την αμαρτία».
Όταν τόσο πολύ μας απασχολεί η εξωτερική εμφάνιση των άλλων, ενώ και η δική μας (είναι ίδια κοψιά στα αγόρια όσο και τα κορίτσια και μην πείτε όχι, σαν να ψωνίζουμε όλοι από το ίδιο μαγαζί) προκαλεί το ίδιο. Και ότι προκαλεί δεν είναι ταπεινό.
Όχι μόνο τα καλά παιδιά θα σώσουν τον κόσμο. Την απάντηση σ’ αυτό έδωσε την Κυριακή ο πατήρ Μιχαήλ: Ο Χριστός είδε το διαμάντι που κρυβόταν στην Σαμαρείτιδα, μιας γυναίκας που είχε πέντε άνδρες και δεν ήταν παντρεμένη με κανέναν από αυτούς και που έγινε ισαπόστολος, μεγαλόμάρτυς και που ολόκληρη η οικογένεια της και όλα τα παιδιά της μαρτύρησαν για τον Χριστό.
Απλώς με το νου μεταφέρετε αυτό στην εποχή μας.

Ας προσφέρουμε στο Χριστό ότι μπορούμε και θέλουμε, οι κρίσεις είναι μικρότητες και τα πολλά λόγια βλακεία.
Φυσικά ο ενθουσιασμός προκαλεί κάποια υπερβολή σε λόγια και ενέργεια που δικαιολογείται απόλυτα από το νεαρό της ηλικίας. Άλλωστε μόνο όποιος έχει τρέξει με την καρδιά του για την ιεραποστολή αφήνοντας την βόλεψη του και τον εαυτό του μπορεί να καταλάβει την έξαψη αυτή σαν συναίσθημα, όντως νομίζεις ότι η συμμετοχή σου είναι απαραίτητη για να αλλάξεις τον κόσμο!!!
Όμως μόνο ο Χριστός μπορεί και αυτό όλοι μας το ξέρουμε καλά, ας έχουμε αυτήν την επίγνωση και ας κάνουμε καμμιά υπερβολή που και που!

Και τελευταία, κάτι καλό που διάβασα, ότι πολύ εύκολα μπορώ να δω με συμπάθεια έναν αμαρτωλό, λέμε τώρα, έναν εγκληματία, μια πόρνη, έναν φονιά, όμως πολύ δύσκολα μπορώ να ανεχτώ τα μικρά ελαττώματα του και τις ιδιομορφίες του συναδέλφου μου, του συντρόφου μου κτλ.
Για να έχουν γνώσιν οι φύλακες..!
Φιλικά, Ιάσωνας