Το παρακάτω άρθρο είναι αναλυτική επεξεργασία του θέματος της δημοσκόπησης του xfd.gr για τον Ιανουάριο του 2012. Μπορείτε να λάβετε μέρος στη δημοσκόπησή μας, μέσα από το πλαίσιο της πλευρικής στήλης.
«Όταν αποφάσισα ότι η στιγμή ήταν κατάλληλη για να γευτώ τη μητρότητα ήμουν ήδη 30 ετών. Είχα τελειώσει τις σπουδές μου και είχα αποκατασταθεί επαγγελματικά. Ο “κόσμος” βρισκόταν στα χέρια μου και ήμουν πανέτοιμη να παίξω το ρόλο της ζωής μου….το ρόλο της “μητέρας”. Γνώριζα πολύ καλά τις συνέπειες αυτής της απόφασης, που είχε ριζώσει για τα καλά στο μυαλό μου. Ήταν όλα τόσο καλά σχεδιασμένα, το πρώτο μου παιδί θα το έφερνα στη ζωή στα 31 μου και μετά από δυο χρόνια θα αποκτούσα το δεύτερο! Και οι προσπάθειες άρχισαν! Τους πρώτους μήνες η ψυχολογία μου στο ζενίθ, η αισιοδοξία μου αστείρευτη, τα όνειρα μου πολύχρωμα, οι μέρες περνούσαν γρήγορα γεμάτες σχέδια και στόχους άριστους …μα πάνω απ’ όλα εφικτούς! Καθώς όμως ο χρόνος περνούσε, μέσα μου, τα χρώματα άρχισαν να ξεθωριάζουν, ανασφάλεια σιγά-σιγά φώλιαζε στην ψυχή μου…. ένα συναίσθημα ξένο προς το χαρακτήρα μου άρχισε να με στοιχειώνει. Ερωτήματα ατελείωτα «πώς είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό σε μένα; τι έκανα λάθος; ποιες οι αμαρτίες που πλήρωνα;». Έτσι, πήρα την απόφαση να περάσω στο επόμενο βήμα. Κανόνισα το πρώτο μου ραντεβού με τον γυναικολόγο. Την ημέρα που πέρασα την πόρτα του ιατρείου του – όχι για το ετήσιο τεστ Παπανικολάου – ήταν και η έναρξη του αγώνα μου… αγώνας που διήρκεσε 6 συνεχόμενα χρόνια. Μετά από αρκετές εξετάσεις μου προτάθηκε να ξεκινήσω με την πιο απλή μέθοδο υποβοηθούμενης αναπαραγωγής! Οι δυο πρώτες προσπάθειες αποβήκαν άκαρπες! Στην τρίτη όμως είχα την πρώτη μου εγκυμοσύνη που κατέληξε σε παλινδρόμηση του έμβρυο την 8η εβδομάδα της κύησης. Δεν στενοχωρήθηκα πολύ! «Έτυχε» είπα στον εαυτό μου και συνέχισα… Κατηγορούσα καθημερινά τον εαυτό μου που καθυστέρησα τόσο τη σκέψη για παιδί! Η σχέση με τον άντρα μου παρουσίασε τα πρώτα σύννεφα. Παγωμένοι και οι δύο, δε συζητούσαμε, κλειστήκαμε ο καθένας στο δικό του κόσμο και οι συζητήσεις γύρω από το πρόβλημα της υπογονιμότητας ανύπαρκτες. Μια φίλη, που είχε αποκτήσει με την πρώτη εξωσωματική δυο μωρά, με πήρε τηλέφωνο. Ήξερε. “Θα πας στο δικό μου γιατρό!… θα σου κλείσω εγώ το ραντεβού”. Δεν είχα επιλογή αλλά ούτε και τη δύναμη να αρνηθώ. Περισσότερο ένιωθα την ανάγκη να “πιαστώ” από κάπου, παρά να αντιδράσω ή να διαφωνήσω. Ο νέος γιατρός μου πρότεινε μια ακόμα θεραπεία και αν αυτή δεν ήταν πετυχημένη, θα έκανα και εγώ την πρώτη μου εξωσωματική….!», διηγείται μια κοπέλα στο ιστιολόγιο της.
Εξωσωματική γονιμοποίηση! Είναι η πιο συνηθισμένη μέθοδος Ιατρικώς Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής. Εφαρμόσθηκε για πρώτη φορά με επιτυχία στον άνθρωπο το 1978. Είναι μια μέθοδος τεχνητής σύλληψης και κύησης σχετικώς νεόφερτη στη χώρα μας κάνοντας την εμφάνισή της στις αρχές της περασμένης δεκαετίας ως μια λύση στην υπογονιμότητα καθώς υπερπηδούσε κάποιους παράγοντες που προκαλούσαν αυτή. Η εξωσωματική γονιμοποίηση, (IVF, in vitro Fertilization) όπως το λέει η λέξη, είναι η γονιμοποίηση έξω από το σώμα: αντί δηλαδή η γονιμοποίηση του ωαρίου από το σπερματοζωάριο να γίνει μέσα στη γυναίκα, γίνεται στο εργαστήριο. Είναι ουσιαστικά η παράκαμψη μιας συγκεκριμένης λειτουργίας του οργανισμού, όταν, για διαφόρους λόγους, δεν μπορεί να γίνει στο σώμα. Στόχος της θεραπείας είναι η επίτευξη εγκυμοσύνης με τη μεταφορά ενός ή περισσότερων εμβρύων στη μήτρα της μέλλουσας μητέρας.
Έτσι, η εξωσωματική γονιμοποίηση άρχισε να
εφαρμόζεται σιγά σιγά και όσο περισσότερο εξελισσόταν έχοντας αποτελέσματα, τόσο πιο πολύ έβρισκε κόσμο να ανταποκρίνεται. Πολλά ζευγάρια κατέφευγαν σε αυτή τη λύση για να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα υπογονιμότητάς τους και να αποκτήσουν παιδιά. Άλλωστε ένας από τους βασικούς σκοπούς του ιερού Μυστηρίου του Γάμου είναι η δημιουργία νέων ανθρώπων. Διότι στους συζύγους ο Θεός έδωσε το μέγα προνόμιο να γίνονται όργανα δικά Του στο έργο της αναπαραγωγής ανθρώπων και της διαιωνίσεως του ανθρωπίνου γένους από τη γη. Κι έτσι μέσα στο πλαίσιο της αληθινά χριστιανικής οικογένειας, εύκολα και φυσιολογικά μεταφέρεται η ορθή χριστιανική στάση ζωής των γονέων, στα παιδιά τους. Τα παιδιά, η οικογένεια, αποτελεί το μεγαλύτερο δώρο του Θεού στον άνθρωπο και πολύ σημαντικό παράγοντα για την ευτυχία του.
Επομένως, όταν κάποιο ζευγάρι δεν μπορεί να τεκνοποιήσει γιατί να μην καταφύγει στη λύση της εξωσωματικής γονιμοποίησης; Η τεκνοποιία δεν είναι ένας από τους βασικούς σκοπούς του γάμου; Γιατί η γέννηση ενός παιδιού να θεωρείται από κάποιους αμαρτία απέναντι στο Θεό;
Γράφει ο κ. Εμμανουήλ Παναγόπουλος Αν. Επίκ. Καθηγητού Χειρουργικής του Πανεπιστημίου Αθηνών στο www.unborn.gr: «Συνήθως γονιμοποιούνται και εμφυτεύονται περισσότερα του ενός ωάρια, 3-5, για να αυξηθεί η πιθανότητα επιτυχίας. Για την ωρίμανση και συλλογή των περισσοτέρων ωαρίων απαιτείται η προηγούμενη χορήγηση ορμονών στη γυναίκα και αυτό, εάν επαναληφθεί πολλές φορές, είναι δυνατόν να έχει δυσμενείς επιδράσεις στην υγεία της. Η επιτυχία της μεθόδου με τα σημερινά δεδομένα κυμαίνεται περί το 30%. Για παράδειγμα , αν εμφυτευθούν μέσα στη μήτρα της γυναίκας πέντε παιδιά, τουλάχιστον τα τρία είναι σίγουρο ότι θα υποχρεωθούν να χάσουν τη ζωή τους. Εάν η πρώτη προσπάθεια αποτύχει, επακολουθεί και δεύτερη και τρίτη, γι’ αυτό γονιμοποιούνται περισσότερα ωάρια από αυτά που εμφυτεύονται κάθε φορά. Η επιτυχής εμφύτευση δημιουργεί μονόδυμη ή πολύδυμη εγκυμοσύνη. Η πολύδυμη εγκυμοσύνη συχνά δημιουργεί μαιευτικά προβλήματα και επιπλοκές, γι’ αυτό πολλές φορές επιχειρείται μείωση του αριθμού των κυοφορούμενων εμβρύων σε δύο. Ο επιλεκτικός τερματισμός της ζωής των επιπλέον εμβρύων αποτελεί “κοινή πρακτική των κέντρων θεραπείας της στειρότητος”.»
Τα επιπλέον γονιμοποιημένα ωάρια δεν εξοντώνονται πάντα γιατί δεν εμφυτεύονται όλα πάντα. Καταψύχονται για να χρησιμοποιηθούν σε άλλον χρόνο, μετά, φυσικά, την απόψυξή τους. Κατά τη διαδικασία ψύξεως – αποψύξεως συμβαίνουν απώλειες γονιμοποιημένων ωαρίων. Πέραν όμως αυτού, πολλά από τα κατεψυγμένα έμβρυα, για διάφορους λόγους, παραμένουν στην κατάψυξη και η τύχη τους αποτελεί δυσεπίλυτο πρόβλημα. Στις Η.Π.Α. υπάρχουν σήμερα περί τα 10.000 κατεψυγμένα έμβρυα. Στην Αυστραλία το 1991 υπήρχαν περισσότερα από 13.000 ανθρώπινα έμβρυα στην κατάψυξη και υπολογίζεται ότι, αν συνεχιστεί η σημερινή τάση, το 1996 ο αριθμός τους θα φθάσει τα 28.000. Όλες αυτές οι ανθρώπινες υπάρξεις φυσικά, έχουν άγνωστο και θολό μέλλον.
Η για πειραματικούς σκοπούς χρησιμοποίησή τους – που εφαρμόζεται κάποιες φορές – απαιτεί οπωσδήποτε την άδεια του ζεύγους, η οποία, τις περισσότερες φορές, δίδεται ευχερώς για ευνόητους λόγους. Αλλά και “εν αγνοία” του ζεύγους μπορεί να χρησιμοποιηθούν, αφού αυτό δεν έχει τη δυνατότητα να γνωρίζει τον ακριβή αριθμό των γονιμοποιημένων ωαρίων. Οι υποστηρικτές τους πειραματισμού επί των ανθρωπίνων εμβρύων διατείνονται ότι είναι απαραίτητος για τη θεραπεία των γενετικών νοσημάτων. Όμως, πώς νιώθουν οι γονείς αυτών των παιδιών με την υποψία ότι κάποιο εξ αυτών ίσως είναι πειραματόζωο;
Η επιθυμία της εντός του γάμου αποκτήσεως τέκνων είναι και νόμιμη και επαινετή και θεοφιλής, αφού η τεκνοποιία αποτελεί έναν εκ των βασικών σκοπών του γάμου. Ακόμη, η καταφυγή στην ιατρική επιστήμη για την επίλυση των σχετικών με την τεκνοποιία προβλημάτων, όχι μόνο δεν αντίκειται στο άγιο θέλημα του Θεού, αλλά είναι και επιβεβλημένη. Το σημαντικό, λοιπόν, ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής: Αν κάποιο ζευγάρι θέλει να γεννήσει ένα παιδί και δεν μπορεί, τι θα κάνει; Θα πρέπει να αποδεχτεί την κατάστασή του και να συμβιβαστεί με αυτήν ή να προχωρήσει σε εξωσωματική γονιμοποίηση για την απόκτηση ενός παιδιού;
Πηγές:
http://www.embryoland.gr/gr/blog/exosomatiki/ivf-greece.asp
http://www.psathades.gr/bibliothiki/TaEptaMystiria/MystirioTouGamou.htm
http://www.eugonia.com.gr/exosomatiki/1110
@ 
@ 
@ 
9.01.2012 στις 20:43
Υπάρχει και η τεχνική της μικρογονιμοποίησης κατά την οποία γονιμοποιείται μόνο ένα ωάριο το οποίο και εμφυτεύεται στη μήτρα. Αυτή είναι η μοναδική αποδεκτή τεχνική εξωσωματικής γονιμοποίησης από την Εκκλησία μας. Καλό θα ήταν να ανατρέξουμε στις εγκυκλίους της Ιεράς Συνόδου, που έχουν συνταχθεί από σχετικούς με το θέμα και επιστημονικά καταρτισμένους Ιεράρχες, προτού υιοθετήσουμε κάποια άποψη… Είναι πολύ λεπτό το θέμα και χρήζει προσεκτικής και “φωτισμένης” προσέγγισης.
9.01.2012 στις 22:30
Πολλά συγχαρητήρια γι’αυτήν τη νέα ενότητα που εγκαινιάζεται στην ιστοσελίδα μας όσον αφορά τις δημοσκοπήσεις κάθε μηνός.Περιμένω φλέγοντα και ενδιαφέρονται θέματα να αποτελούν κάθε μήνα σημείο συνδιαλλαγής και ψηφοφορίας!
Όσο για το θέμα της εξωσωματικής γονιμοποίησης θεωρώ ότι αποτελεί ένα δύσκολο ερώτημα και πολλές χριστιανικές οικογένειες να είναι και ανενημέρωτες σχετικά με το θέμα αυτό.Πιστεύω όμως ότι χρειάζεται πολύ διάκριση και πως κάθε περίπτωση οικογένειας είναι ξεχωριστή και πρέπει να κρίνεται με διαφορετικά κριτήρια κάθε φορά.
Περιμένω με πολύ ενδιαφέρον τις απόψεις των υπολοίπων…
9.01.2012 στις 22:42
Θα συμφωνήσω με την “Υπατία”. Χρειάζονται πολλή προσοχή τέτοιου είδους θέματα. Μπορεί να έχουμε κάποια άποψη διαμορφωμένη στο μυαλό μας, αλλά χρειάζεται να έχουμε επιχειρήματα για να την στηρίξουμε. Ο Θεός να μας φιλάει από πλάνες…
9.01.2012 στις 22:52
Πολύ όμορφη η ιδέα των δημοσκοπήσεων στο site μας και πολύ φλέγον το πρώτο θέμα που επελέγη! Ευχαριστούμε πολύ!
Στο θέμα της εξωσωματικής γονιμοποίησης, η αυξανόμενη υπογονιμότητα της εποχής μας καθιστά πολύ συχνό τον προβληματισμό για τη χρήση ή μη των δυνατοτήτων που μας προσφέρει η ολοένα εξελισσόμενη επιστήμη. Και δεν αναφέρομαι μόνο σε περιπτώσεις όπως το παράδειγμα της κοπέλας στην αρχή του κειμένου που είχε κατά κάποιο τρόπο «προγραμματίσει» τη ζωή της εκ των προτέρων, ίσως και λίγο εγωιστικά θα μπορούσε να πει κάποιος, αλλά και σε ζευγάρια με άμεση σχέση με το χώρο της Εκκλησίας, με πνευματική ζωή, που αρχίζουν την έγγαμη ζωή και νωρίτερα από τα 30 και έρχονται απρόσμενα αντιμέτωπα με το οδυνηρό πρόβλημα της υπογονιμότητας. Προσεύχονται θερμά και όμως ο Θεός δεν το δίνει! Μπορεί στην ψυχρή λογική αντιμετώπιση να μην πολύ-εγκρίνουμε την καταφυγή σε τέτοιες μεθόδους αλλά δεν ξέρω αν μπορούμε να νιώσουμε εκείνη την ώρα την οδύνη της απώλειας μιας από τις μεγαλύτερες και ευλογημένες χαρές στη ζωή.
Ωστόσο, η υποβοηθούμενη αναπαραγωγή εγκυμονεί κινδύνους που οφείλουμε να γνωρίζουμε, ώστε να μη σχηματίζουμε αβασάνιστα άποψη. Το άρθρο μάς επισημαίνει το θέμα των «περισσευούμενων» εμβρύων από κάθε τέτοια προσπάθεια. Ένα άλλο πρόβλημα που θα μπορούσε κάποιος να θέσει είναι το εξής. Η Εκκλησία μας θεωρεί ότι η αναπαραγωγή είναι ο καρπός της οικειότητας μεταξύ των συζύγων. Όμως η τεχνητή γονιμοποίηση διαχωρίζει την αναπαραγωγή από τη σαρκική ένωση άνδρα και γυναίκας. Ο Χριστιανισμός θεωρεί αφύσικο το διαχωρισμό σώματος και ψυχής και εκτιμά ότι κάτι τέτοιο παραμορφώνει την ανθρώπινη ζωή.
Συνοπτικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι για να είναι σύμφωνη με τις αρχές της χριστιανικής ηθικής η υποβοηθούμενη αναπαραγωγή πρέπει:
• να μη θέτει σε σοβαρό κίνδυνο τη ζωή του εμβρύου, όπως όταν δημιουργούνται πλεονάζοντα έμβρυα, κάτι που μπορεί να διορθωθεί όπως αναφέρει η Υπατία παραπάνω
• να μην εμπλέκει τρίτο πρόσωπο ως γονέα, επομένως μιλάμε για σύντηξη γεννητικών κυττάρων που προέρχονται αποκλειστικά από τους γονείς
• να μην απομακρύνει την τεκνογονία από τη στενή σχέση των δύο συζύγων
• να στοχεύει πάντα στην αγιότητα, εξισορροπώντας την έντονη επιθυμία για την απόκτηση παιδιών, κάτι που γεμίζει και διατηρεί το γάμο, με τα μέσα που υπολείπονται μεν αλλά δεν εκπίπτουν του στόχου.
Οπωσδήποτε, το ιδανικό είναι να εμπιστευτεί ο άνθρωπος το Θεό και με προσευχή, νηστεία και ταπείνωση να επιζητεί τη θαυματουργική βοήθειά Του. Ωστόσο, το θέμα αξίζει να μας προβληματίσει και ίσως να μην είναι σκόπιμο να αποκλειστεί εξ ορισμού η χρήση μεθόδων που η επιστήμη μάς χαρίζει προοδεύοντας, αρκεί να αναπροσανατολίζονται προς το Θεό και να μη διαπνέονται από εγωιστική επιμονή στην επιθυμία που έχουμε και δεν πραγματώνεται. Σε κάθε περίπτωση, η απάντηση είναι πολύ προσωπική και ξεχωριστή και γι’ αυτό η καταφυγή στον Πνευματικό οδηγεί στην καλύτερη λύση.
10.01.2012 στις 15:50
Νομίζω έχει θιχτεί ένα πολύ σοβαρό θέμα σε έναν χώρο όχι και τόσο ευνοϊκό, από την άποψη ότι μπορούν να υπάρξουν αρκετές παρεξηγήσεις…
Η τεχνιτή γονιμοποίηση σήμερα, ακόμη και στη χώρα μας, χαίρει ευρέας απήχησης… αυτό δεν είναι κακό. Τίποτε δεν είναι κακό από μόνο του… η διάθεσή μας το καθιστά καλό ή κακό. Αν για παράδειγμα, ένα ζευγάρι έχει πρόβλημα τεκνοποίησης, θα μπορούσε να καταφύφει στη μέθοδο της μικρογονιμοποίησης, η οποία όπως αναφέρθηκε, γονιμοποιεί ένα και μόνο ωάριο. Δε βλέπω, ειλικρινά, το κακό σε μια τέτοια υπόθεση… ιδιαίτερα αν το ζευγάρι θέλει πολύ ένα παιδί. Υπάρχουν ζευγάρια που με φυσιολογικές μεθόδους σκορπάνε παιδιά για πλάκα. Κινδυνεύω να παρεξηγηθώ, το ξέρω, αλλά εξηγώ αμέσως…
Πολλά ζευγάρια αποφασίζουν (και το κάνουν) να αποκτήσουν αρκετά παιδιά με μόνο τους σκοπό να αποκτήσουν μια θέση στο δημόσιο ή μια μετάθεση… κακά τα ψέματα, συμβαίνει και αυτό δυστυχώς! Δηλαδή το γεγονός ότι φέρνουν στον κόσμο ένα παιδί, με κίνητρα πέρα για πέρα ιδιοτελή όμως, τους καθιστά σωστούς ή καλούς γονείς, ή ακόμη περισσότερο, ανθρώπους; Δε νομίζω!
Υπάρχουν όμως και παραδείγματα ανθρώπων, οι οποίου θέλουν ένα και μόνο ένα παιδί, για να του χαρίσουν την αγάπη τους και τη στοργή τους και δε μπορούν να το αποκτήσουν για τον χ, ψ λόγο, γι’ αυτό και καταφεύγουν, ορθά κατ’ εμέ, στη μέθοδο της τεχνητής γονιμοποίησης.
Και κάπου εδώ μπαίνει η εξής εύλογη ένσταση: Μήπως παρεμβαίνουμε στο σχέδιο Του Θεού;
Δε ξέρω… μήπως όταν ένας άνθρωπος παθαίνει ένα εγκεφαλικό κι εμείς τον μεταφέρουμε στο νοσοκομείο, παρεμβαίνουμε επίσης, στο σχέδιο Του Θεού; Μήπως όταν ένας άνθρωπος πνίγεται και προσπαθούμε να τον σώσουμε, παρεμβαίνουμε και πάλι στο σχέδιο Του Θεού; Μήπως όταν κάποιος άνθρωπος χρειάζεται εγχείριση ή μετάγγιση αίματος και πραγματοποιεί την εγχείρηση ή τη μετάγγιση, παρεμβαίνουμε στο σχέδιο Του Θεού;
Τελικά, πότε παρεμβαίνουμε στο σχέδιο Του Θεού;
Εγώ απλώς πιστεύω, πως ο Θεός έχει διαθέσει πολλά μέσα στην υπηρεσία μας, με σκοπό να τα χρησιμοποιήσουμε… το θέμα είναι πως και πότε θα τα χρησιμοποιήσουμε…
Πολύ ωραία ιδέα οι δημοσκοπήσεις και μακάρι να αποτελέσουν αφορμή γόνιμου προβληματισμού και συζητήσεων!Σίγουρα το συγκεκριμένο θέμα απαιτεί φώτιση και σωστή καθοδήγηση από τον πνευματικό αλλά είναι ωραίο να συζητάς για να ‘χεις κάποια σωστά πράγματα που θα ακούσεις στο πίσω μέρος του μυαλό σου αν ποτέ χρειαστεί!
Πάντως, Αλχημιστή, οι περιπτώσεις παρέμβασης στο σχέδιο του Θεού που θίγεις είναι περιπτώσεις που σώζεται μια ζωή κι όχι που δημιουργείται εξ αρχής! Άλλωστε και ο Χριστός είχε κάνει πολλά θαύματα που αφορούσαν τη θεραπεία της σωματικής υγείας(όπως η αιμορροούσα)!Συμφωνώ στο ότι τα μέσα κρίνονται καλά και κακά αναλόγως το πώς τα χρησιμοποιούμε όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα!
Στη μικρογονιμοποίηση με προβληματίζει το ότι η ένωση γίνεται και πάλι εκτός του ζευγαριού και απλά εμφυτεύεται στη μητ(έ)ρα…και μου κάνει εντύπωση το ότι την “αποδέχτηκε” η εκκλησία όπως λέει η Υπατία…
10.01.2012 στις 23:03
Εμένα πάλι, δε μου κάνει κάτι από τα παραπάνω εντύπωση… είπες ότι με τον έναν τρόπο σώζεις μια ζωή, ενώ με τον άλλο δημιουργείς μια… Που ξέρεις, μπορεί και να σώζεις και στην πρώτη περίπτωση ζωές!
Το ότι η ένωση όπως λες, γίνεται εκτός ζευγαριού, είναι άλλο κομμάτι, το οποίο επειδή και είναι λεπτό σαν θέμα, δε θα θίξω γιατί δεν είναι ο κατάλληλος χώρος. Απλά, θέλω να επισημάνω ότι καλό θα ήταν να αφήναμε κατά μέρους κάποια κολλήματά μας… για κάποιο λόγο, ο Θεός επέτρεψε η επιστήμη να εξελιχθεί και μάλιστα, κατά μεγάλο μέρος, για να μας καλύψει βασικές ανάγκες… το μόνο που θα πω και θα επαναλάβω είναι: διάκριση!
Δε μου λέει κάτι το γεγονός μιας ένωσης μέσα στο ζευγάρι τη στιγμή που το παιδί γι’ αυτούς θα είναι μια επιβεβαίωση, ή το κλειδί για κάποιο προνόμιο. Πολλά περισσότερα μου λέει όμως, η ένωση εκτός ζευγαριού (μιλάμε πάντα για την περίπτωση που δε γίνεται διαφορετικά), για τη δημιουργία, αν θέλετε, μιας ζωής που στην ουσία θα είναι η σωτηρία της δικής τους!
Σίγουρα η επιστήμη εξελίσσεται και μπράβο της και μακάρι να συμβάλλουμε όλοι μας στην εξέλιξή της αν μπορούμε αλλά…εξαρτάται πώς χρησιμοποιούμε την επιστήμη!Και η ευθανασία και η έκτρωση θεωρείται εξέλιξη αλλά από εκεί που η ιατρική έχει ως σκοπό της να σώζει ζωές τελικά…τις τελειώνει!(ναι, οκ, πολύ γενική θέση, απλά παράδειγμα έφερα αν και βέβαια υπάρχουν πολύ πιο αντιπροσωπευτικά!)
Όσο για τα …κολλήματα, δεν ξέρω αν κάποιες σταθερές αξίες μπορούν να θεωρηθούν κολλήματα απλά και μόνο επειδή προόδευσε η επιστήμη και οι εποχές αλλάζουν!Θα μείνω στο “έσονται οι δύο εις σάρκα μίαν” και ο νοών νοείτω!
Μίλησες για κλειδί για κάποιο προνόμιο…Και η σωτηρία της δικής τους ζωής, κάποιο(και τι!) προνόμιο δεν είναι;Πάλι λίγο εγωιστικό δεν ακούγεται ως κίνητρο;
10.01.2012 στις 16:48
Νομίζω ότι για την ανάλυση ενός τέτοιου θέματος θα ήταν καλό να γίνει μια μεγάλη ομιλία από κάποιον πνευματικό ο οποίος να έχει και τις αντίστοιχες επιστημονικές γνώσεις…
καλή ιδέα… Μορφωμένος επιστημονικά στο θέμα πνευματικός.
10.01.2012 στις 20:26
Συμφωνώ!! Πιστεύω ότι το καλύτερο θα ήταν να μας μιλήσει κάποιος ειδικός.. Παρ’όλα αυτά δεν πολυσυμφωνώ με την εξωσωματική γονιμοποίηση. Η αποψή μου είναι ότι αφού ο Θεός δεν σου δίνει παιδια δεν είναι σωστό να επιμένεις σώνει και καλά ψάχνοντας διάφορα μέσα, καθώς πας ενάντια στο θέλημα του.Ξέρει αυτός τι είναι καλό για σένα.Μπορείς όμως να επιένεις με την πίστη και την προσευχή!Υπάρχουν ζευγάρια που μετά από πάρα πολλά χρόνια έκαναν παιδί και όχι με εξωσωματικη!Αυτό δεν είναι θαύμα και αποτέλεσμα πίστης και αγάπης στο Θεό;
Θα συμφωνήσω ότι η εξωσωματική γονιμοποίηση είναι κατά ένα μέρος ενάντια στο θέλημα του Θεού. Από την άλλη ένας νέος άνθρωπος έρχεται στον κόσμο, γιατί όχι και ένας μελλοντικός άγιος; Δεν μπορούμε να προ-γνωρίζουμε. Βέβαια η Αγία Νόννα, μητἐρα του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, άργησε πολύ να γίνει μητέρα. Και εννοείται ότι πιο “τρανταχό” παράδειγμα αποτελεί η γέννηση της Παναγίας. Άρα μάλλον η πίστη και η προσευχή είναι καλύτερες “λύσεις”… Σε αυτές τις περιπτώσεις και βἐβαια μιλάμε για θαύμα! Και εγώ έτσι γεννήθηκα. Οι γονείς μου προσπαθούσαν 8-10 χρὀνια να τεκνοποιήσουν και γεννήθηκα από θαύμα της Αγίας Άννης.Και ας μην ξεχνάμε και κάτι. Υπάρχει και η υιοθεσία. Εάν ένα ζευγάρι δεν μπορεί να αποκτήσει παιδιά μπορεί πολύ εύκολα να υιοθετήσει…
11.01.2012 στις 21:43
Δεν πρόλαβα να διαβάσω όλες τις απαντήσεις, θα ήθελα να πω όμως 2 πράγματα: 1) Ένας πνευματικός μου είχε πει ότι…εφόσον εξυπηρετεί το μέγιστο θαύμα της ζωής, είναι ευλογημένο! Δεν έχει άλλο σκοπό από το να έρθει άνθρωπος στον κόσμο! Με την προϋπόθεση που προανέφερα, βέβαια, να μην σκοτώνονται γονιμοποιημένα ωάρια. Η Εκκλησία μας κάνει “οικονομία”, όπως λέμε, σ’αυτό το θέμα. Ναι, όντως είναι προτιμότερο να καταφεύγουμε στις πρεσβείες των Αγίων! Αλλά για κάποιους ο Θεός συγκαταβαίνει και μ’αυτό τον τρόπο..!
2) Sea_in_vein είμαι σίγουρη ότι μπορείς να ρωτήσεις αξιόπιστα πρόσωπα που ξέρεις καλά, γι’αυτό το θέμα.. Θα σου πω ότι κι εγώ έτσι νόμιζα (και άλλοι αυτό μου είχαν πει), μέχρι που ρώτησα τον πνευματικό μου και με αφόπλισε.. Όχι, δεν είναι έτσι. Επαναλαμβάνω, κοιτάξτε τις εγκυκλίους τις Ιεράς Συνόδου, πριν εκφέρετε γνώμη… Επίσης, επειδή το θέμα απαιτεί εξειδικευμένες γνώσεις, αν κάποιοι δεν τις έχουν καλό είναι να μην θίγουν θέματα που δεν μπορούν να συζητηθούν ευρέως εδώ. Δεν θα λυθούν εδώ απορίες…
Και κάτι τελευταίο. Να σκεπτόμαστε πάντα με υπόβαθρο την αγάπη…Δεν είμαστε στη θέση ανθρώπων που δοκιμάζονται μ’αυτό τον τρόπο. Και δεν είναι όλοι που προχωρούν σε άλλες μεθόδους τεκνοποίησης υποκινούμενοι από τυφλό εγωισμό και πεισματικό θέλω έναντι στον Θεό. Είπαμε, ο Θεός συγκαταβαίνει…
Υ.Γ. Είναι πολύ κατατοπιστικό το βιβλίο “Ελεύθεροι από το γονιδίωμα” του Μητρ. Μεσογαίας Νικολάου..
12.01.2012 στις 00:12
Μα είπαμε πως ο Θεός συγκαταβαίνει με το να δώσει παιδί στο ζευγάρι που θέλει και δεν μπορει να αποκτήσει. Δε χρειάζεται να μεσολαβήσει η εξωσωματική.Θα το ψάξω όμως περισσότερο. Πάντα έχουμε κάτι να μάθουμε!
Είμαι πεπεισμένος πως όσοι έχουν απαντήσει ότι δεν συμφωνούν με την εξωσωματική, δεν πέρασαν από τη δοκιμασία της ατεκνίας και δεν ξέρουν πόσο μεγάλη είναι… Η Αγία Άννα είχε φθάσει σε βαθύ γήρας και ακόμα ο πόθος της για ένα παιδάκι ήταν άσβεστος και προσευχόταν συνεχώς γι αυτό στο Θεό! Εμείς έχουμε αυτό το πνευματικό σθένος σήμερα; Παραδεχόμαστε πως όχι. Αυτή η αδυναμία όμως και το έλλειμα πίστεως μπορούν να γίνουν το λίπασμα της ταπείνωσης – δίχως την οποία ουδείς ο σωζώμενος.
Πρέπει να ερχόμαστε στη θέση των ανθρώπων που δοκιμάζονται με το σταυρό αυτό της ατεκνίας. Αναπαύομαι στις απαντήσεις της Υπατίας. Γνώρισα πνευματικώς δυνατούς που ηθελημένα υπομένουν και δεν καταφεύγουν στην εξωσωματική. Δεν έχουν όμως όλοι στο ίδιο σημείο τόση δύναμη και η Εκκλησία πάντα οικονομεί προς το συμφέρον. Αν η Εκκλησία κρίνει ότι η ψυχή του δοκιμαζομένου δεν κινδυνεύει τότε καλώς.Μήπως και ο δεύτερος γάμος δεν είναι μια οικονομία της Εκκλησίας στην πνευματική ασθένεια των ανθρώπων; Αν η Εκκλησία οικονομεί τότε κι ο Θεός οικονομεί.
doylekyriou, εξήγησέ μας λίγο τί εννοείς λέγοντας “Αν η Εκκλησία οικονομεί τότε κι ο Θεός οικονομεί” ?? Κάτι ματιές που ρίχνω στην ιστοσελίδα σας, και αυτά που γράφετε, μου δίνουν την εντύπωση ότι η Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού στη γη… Κάτι τέτοιο είχα διαβάσει και σε ένα φύλλο της Δράσης που μου έδωσαν τα κορίτσια στη σχολή. Άρα η οικονομία προέρχεται από το Θεό, για όλους μας και για όλα τα θέματά μας.
Για το Θέμα της εξωσωματικής δεν μπορώ να καταλάβω που χωράει “οικονομία”.
Αν φίλε μου ο Θεός -αν πιστεύεις σ΄αυτόν- δεν θέλει να σου δώσει παιδί, για τους λόγους που αυτός μόνο ξέρει, πρέπει να υποταχτείς, να πειθαρχήσεις. Μπορεί να είσαι ανίκανος να το μεγαλώσεις.
Και έχω το παράδειγμα ενός συγγενή μου που υιοθέτησε και το βασάνιζε στην κυριολεξία το παιδί…
Και κάτι γενικό. Αισθάνομαι μέσα από τα σχόλια που διαβάζω ότι δεν υπάρχει μια φωνή υπεύθυνη να κάνει μια ξεκάθαρη τοποθέτηση στο θέμα.
θα ήθελα να ακούσω.
Ευχαριστώ
ΕΧ.
Ήταν ένας λόγος που από την αρχή δεν συμφώνησα με τις δημοσκοπήσεις και τις συζητήσεις εδώ για τόσο σοβαρά θέματα.Και δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να μας απαντήσει κάποιος υπεύθυνα, εδώ.
Νομίζω…τρέχα σε έναν πνευματικό, και θα σου πει όχι μόνο για αυτό το θέμα…!Ξεκάθαρα και υπεύθυνα!
Συμπληρώνοντας…
Ο Θεός “κατ΄οικονομία” δίνει παιδιά στο ζευγάρι και “κατ΄οικονομία” δεν δίνει.
Δικά του είναι. Αυτός κάνει το κουμάντο
Αυτά και αν υπάρχουν λάθη στα σχόλιά μου, ας μου απαντήσει κάποιος υπεύθυνα.
ΕΧ.
28.01.2012 στις 13:13
http://www.ecclesia.gr/greek/holysynod/commitees/bioethics/k0006.htm
http://www.ecclesia.gr/greek/holysynod/eisigiseis/ierotheos_anaparagogi.htm