Ο πλέον συνηθισμένος τρόπος είναι να λέμε την Ευχή είτε προφορικά είτε ψιθυριστά είτε από μέσα μας με τον ενδιάθετο λόγο, παντού και πάντοτε. Έτσι, στη δουλειά, στο σπίτι, στο δρόμο λέμε: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Όταν τρώμε, όταν περπατάμε και, ειδικότερα, όταν βρισκόμαστε μέσα στο ναό: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».
Τον πρώτο καιρό πρέπει να λέμε την Ευχή προφορικά, με το στόμα ψιθυριστά, σεμνά και ταπεινά και μάλιστα όσο μπορούμε συχνότερα: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με… Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Γιατί η φωνή που βγαίνει από το στόμα, συγκεντρώνει τον νου πάνω στις λέξεις και έτσι ο νους με τη σειρά του αρχίζει σιγά-σιγά να τις προσέχει. Όπως λοιπόν δεν είμαστε αφηρημένοι μπροστά στον Πνευματικό ή σ’ ένα επίσημο πρόσωπο, έτσι και πολύ περισσότερο δεν πρέπει να είμαστε αφηρημένοι όταν κάνουμε Ευχή, για ν’ αρχίσει ο τρόπος αυτός ν’ αποδίδει καρπούς. Γιατί, όσο πιο θερμή και πιο δυνατή είναι η Ευχή, τόσο και τα αποτελέσματά της είναι πιο θεάρεστα και πιο ωφέλιμα για την ψυχή μας.
Όταν επιμείνουμε πολύ στην προφορική Ευχή καθ’ όλη την ημέρα, ανεξάρτητα από τη δουλειά που κάνουμε, όσο θα περνάει ο καιρός, τόσο και πιο απαραίτητη θα την αισθανόμαστε, καθώς δημιουργείται μέσα μας ένα παράδοξο κλίμα γλυκύτητος και ειρήνης, τόσο που ακόμα και το στόμα γλυκαίνεται, σαν να έχει μέσα του μια γλυκιά καραμέλα που την πιπιλίζει διαρκώς: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με…». Έτσι αυθόρμητα πλέον επιθυμούμε και ζητούμε να λέμε την Ευχή, γιατί έχουμε γλύκα στο στόμα και στα χείλη γεύση μειλιού. Και τότε, βέβαια, για κανένα λόγο δε θέλουμε να σταματήσουμε το Όνομα του Χριστού. Όταν μας διακόπτουν για τον άλφα ή βήτα λόγο, αισθανόμαστε σαν να μας λείπει κάτι το πολύτιμο, γιατί η ψυχή αισθάνεται την έλλειψη της Ευχής και την αναζητεί. Μόλις όμως ξαναβρεί την ευκαιρία, αμέσως αρχίζει και πάλι: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με…»
Η προφορική Ευχή είναι μεν στάδιο αρχαρίων -ων πρώτος ειμί εγώ- αλλά είναι και στάδιο εισαγωγικό για όλους εκείνους, που επιθυμούν εν Πνεύματι Αγίω να εργάζονται την Ευχή, όσο μπορούν, ώστε να δουν καλύτερες ημέρες στη ζωή τους, στην οικογένειά τους και στο περιβάλλον τους γενικότερα. Είναι δε επίμονος και απαραίτητη αρχή, για την επιτυχία του τελικού σκοπού, δηλαδή του αγιασμού του Ορθοδόξου χριστιανού, που πετυχαίνεται με την κατάκτηση της καρδιάς από το παντοδύναμο Όνομα του Ιησού Χριστού.
Ο χριστιανός, που λέει την Ευχή, πλουτίζει πνευματικά!!! Πλουτίζει όντως από τις θείες Τριαδικές δωρεές, αλλ’ όχι χωρίς κόπους, πειρασμούς και σκληρούς πνευματικούς αγώνες, που χρειάζονται, για να απαλλαγεί από τα μύρια πάθη που έχει μέσα του και κυρίως την ψωρό-υπερηφάνεια.
Τα παραδείγματα που υποδεικνύουν ότι η Ευχή είναι δυνατή και μέσα στον κόσμο, είναι πολλά και ζωντανά ανάμεσα στους χριστιανούς, που ζουν και αγωνίζονται φιλότιμα, εν Χριστώ.
Ο μακαριστός παπα-Χαράλαμπος, μέλος της συνοδείας του οσίου Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστή και προηγούμενος της Ι. Μ. Διονυσίου του Αγίου Όρους, διηγείτο από την προσωπική του πείρα ως Πνευματικού, τα εξής:
«Εξομολογώ κάποιο ανδρόγυνο από τη Θεσσαλονίκη. Έχουν τέτοια ακρίβεια, που τους θαύμασα. Πρόκειται πραγματικά για μια «κατ’ οίκον εκκλησία».
Έχουν τρία παιδιά. Μόλις φύγουν τα παιδιά στο σχολείο και ο άνδρας για τη δουλειά, η γυναίκα κάθεται μια-δυο ώρες και λέει την Ευχή. Κατόπιν σηκώνεται, αρχίζει τις δουλειές του σπιτιού και εν τω μεταξύ η Ευχή, σαν μηχανή, δουλεύει ασταμάτητα, πότε με το στόμα και πότε με το νου. Ο άνδρας, μόλις γυρίσει από τη δουλειά, αμέσως θ’ αλλάξει και θα πάει λίγη ώρα για προσευχή και μελέτη. αυτή την τάξη συνήθισαν και τα παιδιά τους.
Μου έγραφε τις προάλλες η μάνα: «Τα παιδιά μας έμαθαν να λένε την Ευχή και στο σχολείο. Όταν γυρίζουν από το σχολείο, έχω τελειωμένες τις δουλειές και το φαγητό και κάθομαι ξανά στο προσευχητάρι. Τα παιδιά με περιέργεια με ρωτούν:
— Τι κάνεις εκεί, μαμά;
— Προσεύχομαι στο Χριστούλη για να μας φυλάει.
— Μαμά, μπορούμε κι εμείς να προσευχόμαστε μαζί σου;
— Βεβαίως, παιδιά μου. Ο Χριστούλης σας αγαπά και θέλει να μιλάτε μαζί Του.
Έτσι λοιπόν κάναμε συνήθεια και το μεσημέρι προσευχόμαστε όλοι μαζί δεκαπέντε-είκοσι λεπτά και ύστερα τρώμε.
Όταν το βράδυ γυρίσει και ο πατέρας τους, καθόμαστε όλοι μαζί. Άλλοτε διαβάζουμε μαζί βιβλία της Εκκλησίας, άλλοτε τους διηγούμαι ιστορίες.
Κάποτε μας τυχαίνει κανένας ξένος και μας χαλά λίγο τη σειρά. Ωστόσο, οι πιο πολλοί μάς έμαθαν και είτε έρχονται για ν’ ακούσουν καμιά ωφέλιμη κουβέντα είτε πάνε σε άλλους φίλους τους, που ταιριάζουν στα φρονήματα. Κάποιες φορές κανονίζουμε και μικρές οικογενειακές αγρυπνίες.
Την Κυριακή όλοι οικογενειακώς θα εκκλησιασθούμε και θα κοινωνήσουμε. Με τη Χάρη του Κυρίου, και τα παιδιά μας προσαρμόσθηκαν και μας ακολουθούν χωρίς προβλήματα. Παρόλο που οι φίλοι τους στο σχολείο δε νηστεύουν, όμως ευτυχώς δεν παρασύρονται».
Τελειώνοντας, γράφει αυτή η χαριτωμένη γυναίκα:
«Κατ’ αυτόν τον τρόπο κυλά η ζωή μας. Αν και έχουμε πολλούς πειρασμούς από το φθόνο του εχθρού, όμως αισθανόμαστε ότι στο σπίτι μας βασιλεύει ο Χριστός και είμαστε πολύ χαρούμενοι και ευτυχισμένοι».
Και καταλήγει ο αγιασμένος Γέροντας Χαράλαμπος:
«Να, τέκνον, ένα παράδειγμα από μέσα στον κόσμο, για να εννοήσεις ότι ο Θεός δεν είναι προσωπολήπτης. Δίνει τη χάρη Του παντού.
«Απ΄τα λόγια της ευxής βγαίνουμε καρποί γλυκείς. Ω τι μέλι είν΄ αυτό δεν μπορείς να φανταστείς», λέει ένα ποίημα. Πράγματι η ευχή σε εισάγει σε ένα κόσμο που την ύπαρξη και την ομορφιά δε θα μπορούσες ποτέ σου να φανταστείς. Εύχομαι αυτό το άρθρο να δώσει το έναυσμα να ασχοληθούμε με την ευχή, γιατί δυστυχώς οι περισσότεροι Χριστιανοί ακόμα και αυτοί που μεγαλώσαμε στην Εκκλησία δεν έχουμε γαλουχηθεί με την παρουσία της στη ζωή μας. Ίσως να έχουμε μια απλοποιημένη και ξεθωριασμένη, ασαφή αντίληψη για τη χρηστικότητά της, ίσως να μη μας γέμισε απ΄την αρχή το μάτι, ίσως να θεωρήσαμε από μόνοι μας ή κατόπιν υποδείξεως ότι εξασκείται μόνο απ΄την ελίτ των πνευματικών ανθρώπων. Το σίγουρο είναι ότι όλες αυτές οι υποθετικές μας θεωρίες πρέπει να γκρεμιστούν και να δώσουν τη θέση τους στις ασφαλείς και θεόπνευστες πατερικές διδαχές, οι οποίες όχι μόνο διατρανώνουν απερίφραστα ότι όλοι πρέπει να την εξασκούν ακόμη και τα μικρά παιδιά αλλά και το ότι είναι απαραίτητη για την πνευματική μας πρόοδο. Όλοι ανεξαιρέτως οι άγιοι γέροντες (π. Παϊσιος, π. Ιωσήφ Ησυχαστής κ.α.) αφιερώνουν το μεγαλύτερο μέρος της διδαχής τους στην ευχή και στην καταλυτική σημασία της στην πνευματική ζωή. Να σημειώσω μόνο 2 απ΄τα πλεονεκτήματά της. Λέγεται παντού και εύκολα, συγκεντρώνει το νου και δεν τον αφήνει να περιπλανιέται και με την επίκληση του ονόματος του Χριστού έχει φοβερή δύναμη και αποτελέσματα πολύ ανώτερα από οποιαδήποτε άλλη προσευχή. Η ευχή είναι το οξυγόνο της ψυχής. Όποιος την εξασκεί συνδυάζοντάς την και με τον πνευματικό αγώνα μπορεί να φτάσει σε μεγάλα πνευματικά ύψη. Πρέπει βέβαια να γίνεται αφάνταστα, με ταπείνωση και αγάπη προς το Θεό. Ένα απ΄τα καλύτερα βιβλία για να γνωρίσουμε την ευχή είναι το «η ευχή μέσα στον κόσμο», απ΄το οποίο προέρχεται και το παραπάνω απόσπασμα.
Ένα ακόμα σχετικό βιβλίο, που έπεσε σχεδόν τυχαία στα χέρια μου και ούτε καν κατάλαβα από τον τίτλο του ότι επρόκειτο για αυτό, αλλά μου άρεσε πολύ καθώς το μελετούσα, είναι το «Η δύναμη του ονόματος», επισκόπου Καλλίστου Ware.
Να συμπληρώσω στο σχόλιό σου friedlich ότι επίσης καλό βιβλίο που πραγματεύεται την ευχή είναι το «Μια βραδιά στην έρημο του Αγίου Όρους», του μητροπολίτου Ναυπάκτου Ιεροθέου Βλάχου. Αυτά τα 3 που αναφέρθηκαν και στα σχόλια απ΄ότι ξέρω είναι τα καλύτερα,με μία ελαφριά υπεροχή του «Η ευχή μέσα στον κόσμο» στο οποίο κατά τη γνώμη μου έχει γίνει η πιο άρτια και ολοκληρωμένη δουλειά. Είναι άλλωστε και το ογκοδέστερο μεταξύ των τριών. Άλλα βιβλία που προβάλουν την τέχνη της ευχής είναι τα εξής: «Ασκητικές εμπειρίες», του αγίου Ιγνατίου Μπριατσανίνωφ, «Περί προσευχής», του γέροντος Σοφρωνίου, «οι περιπέτειες ενός προσκυνητού», «ο αόρατος πόλεμος»,του Νικοδείμου του αγιορείτου, «Λόγος Άθωνος», του π. Μαρκέλου Καρακαλληνού, όλα σχεδόν τα βιβλία που προέρχονται από τη συνοδεία του γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού κ.α. Τα παραπάνω βιβλία δεν περιέχουν απλά νύξεις για την ευχή, αλλά αφιερώνουν μεγάλο μέρος τους σ΄αυτήν.
Και με την ευλογία από τον πνευματικό μας φυσικά…
Αγαπητέ, Thesprote, επειδή το σχόλιό σου θα μπορούσε να παρερμηνευτεί, εξαιτίας λανθασμένων θεωριών που κυκλοφορούν, θα ήθελα να ξεκαθαριστεί ότι για να κάνουμε την ευχή δεν χρειάζεται «ειδική ευλογία». Για παράδειγμα, θα παίρναμε «ειδική ευλογία» για να κάνουμε το απόδειπνο; Θέλω με το παράδειγμα αυτό να αποσαφηνίσω ότι ευχή δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο ή μόνο για κάποιους. Ασφαλώς, πάντως όπως και σε καθετί πρέπει να ενημερώνουμε τον πνευματικό μας και να του αποθέτουμε τους λογισμούς μας και ερωτήσεις που τυχόν έχουμε. Γιατί ο κίνδυνος της πλάνης διαρκώς εμφιλοχωρεί. Ειδικά στην ευχή, επειδή τα αποτελέσματά της είναι εντυπωσιακά, πρέπει να προσέχει κανείς να μη πέσει στην υπερηφάνεια. Αλλά αυτό δεν αποτελεί λόγο για να μην την κάνεις. Ο κίνδυνος αυτός εμφανίζεται ούτως η άλλως με μαθηματική ακρίβεια σε όποιον προοδεύει πνευματικά.
Ποια είναι η διαφορά της «ευλογίας» από την «ειδική ευλογία», αγαπητέ Ζωτικέ;
Νομίζω ότι οι Πατέρες της Εκκλησίας μιλούν για μια και μόνο ευλογία.
Τη φράση «ειδική ευλογία» την έβαλα σε εισαγωγικά γιατί ακριβώς τη λέω μεταφορικά. Και για να προλάβω ερωτήσεις τέτοιου τύπου, έγραψα παρακάτω: «Για παράδειγμα, θα παίρναμε «ειδική ευλογία» για να κάνουμε το απόδειπνο; Θέλω με το παράδειγμα αυτό να αποσαφηνίσω ότι ευχή δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο ή μόνο για κάποιους». Φυσικά λοιπόν και δεν υπάρχει εκκλησιαστικός όρος «ειδική ευλογία» γι΄αυτό ξαναλέω την έβαλα τη φράση σε εισαγωγικά. Συνοψίζοντας, να επαναλάβω ότι η ευχή δεν προορίζεται για περιορισμένο κοινό, και δε θέλει την ευλογία, ως απάντηση σε ερωτήματα τύπου, είμαι ικανός για να την κάνω, μήπως δεν είναι για μένα, μήπως είναι κατώτερη των άλλων προσευχών, μήπως είναι αποκλειστικά για τους μοναχούς ή για φτασμένους πνευματικά ανθρώπους;… Αυτές οι διευκρινήσεις, δεν έγιναν τυχαία ή αόριστα, αλλά απαντούν σε νοοτροπίες που αναδύθηκαν στη δεκαετία του ’30 και ταλανίζουν την Εκκλησία ακόμη και σήμερα. Όλοι ανεξαιρέτως οι άγιοι που έχουν μιλήσει για την ευχή όχι μόνο την επικροτούν σαν μέθοδο προσευχής, αλλά την προβάλλουν και σαν απαραίτητη στη ζωή των πιστών όχι για τη σωτηρία τους, αλλά για την πνευματική τους τελειότητα. Όλα αυτά που παραθέτω δεν αποτελούν δικές μου σοφιστείες, αλλά τη συνισταμένη άποψη των Πατέρων.
Αγαπητέ Ζωτικέ γράφεις το εξής:
Νομίζω ότι οι Πατέρες και οι άγιοι υποστηρίζουν να κάνουμε το κάθε τι στη ζωή μας με ευλογία από τον πνευματικό μας πατέρα.Ακόμα και τους λογισμούς μας να λέμε είτε είναι κακοί είτε όχι.
Έτσι έχουμε ασφάλεια έναντι των πανούργων.
Άρα στο ερώτημα: «Πώς να λέμε την Ευχή;»,
νομίζω ότι ταιριάζει η απάντηση:
«Με την καθοδήγηση του πνευματικού μας πατέρα»
Συμφωνούμε απόλυτα Thesprote!!! Μία από τις απαραίτητες προϋποθέσεις για την εξάσκησή της είναι η συνεχής καθοδήγηση από τον πνευματικό μας.
«Αγρυπνείτε αδελφοί μου και μη μου λέτε ότι νυστάζετε, διότι όποιος θέλει να μην πληγωθεί από τον εχθρό, ποτέ δεν κλείνει τα μάτια του. Είναι δυνατόν να σε πάρει ο ύπνος, όταν κινδυνεύεις, οταν σε παρακολουθούν οι αντίπαλοι;Την ώρα εκείνη τρέμεις. Αν όμως εσύ θέλεις να κοιμάσαι, παρ’το είδηση ότι θα πέσεις και θα χαθείς, διότι θα απογυμνωθείς από τις αρετές σου.
Αντιθέτως αν θα έχεις αδιαλείπτως πάνοπλο το νου σου, θα μπορείς να νικάς τον εχθρό, που στέκεται συνεχώς με την παράταξή του απέναντί σου, με το όπλομπου είναι ο Χριστος.»
Άγιος Ησύχιος
Λόγος περι νήψεως
Άρα με νυψη, προσοχη και εγρηγορση!!!
Η Ευχή και η αδιάλειπτη επανάληψή της είναι ένα θέμα που θίγεται συχνά από σύγχρονους θεολόγους και γέροντες. Θα ήθελα να ρωτήσω, πότε εμφανίζεται σαν πρακτική;
Έχω την αίσθηση, χωρίς να γνωρίζω, πως οι Πατέρες των πρώτων αιώνων (Χρυσόστομος, Βασίλειος κλπ)δεν αναφέρουν κάπου το «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλό»..
Αγαπητέ Nikoslev, καταρχήν να πω εισαγωγικά ότι αυτό που αποκαλούμε Παράδοση στην Ορθόδοξη Εκκλησία δε διαμορφώθηκε μέσα σε μια μέρα. Η αλήθεια βέβαια του Θεού, είναι μία και αδιαίρετη γι΄ αυτό και υπάρχει ταύτιση βιωμάτων από τους αγίους της Εκκλησίας μας. Απ΄το ψηφιδωτό λοιπόν της Θεολογίας κάθε άγιος της Εκκλησίας μας προσέθετε τις δικές του ψηφίδες, τις ψηφίδες που τον φώτιζε ο Θεός. Έτσι οικοδομήθηκε αυτό το κομψοτέχνημα της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας. Το σίγουρο είναι ότι όλοι οι άγιοι ήταν θεατές του ίδιου Ακτίστου Φωτός, αλλά ετεροειδείς μετασχηματιστές του Θείου βιώματος σε ανθρώπινη συχνότητα.
Επί της ουσίας: 1)H ευχή, λένε πολλοί Πατέρες, έχει αγιογραφική προέλευση με έρεισμα την επαναλαμβανόμενη διακήρυξη του Χριστού, «Ότι και αν ζητήσετε στο όνομα μου, θα το κάνω». Πολλοί Πατέρες πιστεύουν ότι μικρές προσευχούλες με το όνομα του Χριστού, υπήρχαν από την αποστολική ακόμα περίοδο και αυτές υποδήλωνε το «αδιαλείπτως προσεύχεσθε». Πάντως η επικράτηση της σημερινής μορφής της ευχής έλαβε χώρα τον 7ο αι. με κύριους εκφραστές της τους αγίους Ιωάννη της Κλίμακος και Μάξιμο Ομολογητή. Νέα άνθηση του Βυζαντινού μυστικισμού εμφανίστηκε από τα μέσα του 13ου έως το τέλος του 14ου αι. με την καταλυτική συμβολή του αγ. Γρηγορίου του Παλαμά, ο οποίος μας μύησε σε έννοιες όπως «καρδιά», «κτιστό και άκτιστο φως» και προσέδωσε στην ευχή μία εξέχουσα θέση στην ησυχαστική πνευματικότητα της Εκκλησίας μας.
Όποιος άλλος γνωρίζει περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το θέμα, τον παρακαλούμε να τις μοιραστεί μαζί μας.
Για όσους έχουν παρόμοια ερωτήματα μ’ αυτά του «Nikoslev», εκτός από το σχόλιο που είχα κάνει στις 21/1/2010, θα ήθελα να προσθέσω πιο χειροπιαστές απαντήσεις, σε αντίθεση με τις πιο θεωρητικές του προηγούμενου σχολίου. Εντόπισα, λοιπόν, λόγους του αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου στους οποίους γίνεται σαφή αναφορά στην ευχή και παραθέτω αμέσως κάποια χαρακτηριστικά αποσπάσματα: «Οφείλει αυτός είτε τρώει είτε πίνει, είτε κάθεται, είτε εκτελεί διακόνημα, είτε βαδίζει είτε κάνει κάτι άλλο, να κράζει ασταμάτητα το «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με», ώστε αυτή η μνήμη του ονόματος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού να ερεθίσει προς πόλεμο τον εχθρό. [...] Μείνε λοιπόν αδιάκοπα προσκολλημένος στο όνομα του Κυρίου Ιησού, για να καταπιεί η καρδιά σου τον Κύριο και ο Κύριος την καρδιά, και να γίνουν τα δύο ένα. Όμως το έργο αυτό δε δίνεται σε μια η δυο μέρες, αλλά απαιτεί πολύ χρόνο και καιρό» Επίσης, αξιοσημείωτο είναι ότι αγ. Ιωάννης αποδίδει την προέλευση της ευχής εκτός από τον Χριστό και στον απ. Παύλο και συγκεκριμένα στους στίχους 9 κεφ.10, προς Ρωμαίους και 3 κεφ.12, Α’ Κορινθίους.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Διατρανώνεται απερίφραστα και από πρώιμους Πατέρες της Εκκλησίας, όπως ο αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος η επιβεβλημένη άσκηση της ευχής από τους πιστούς!
Ευχαριστούμε Ζωτικέ. Αν σου είναι εύκολο άφησε κάποια στιγμή και την παραπομπή των λόγων του αγ. Ιωάννη που παρέθεσες.
Τα παραπάνω αποσπάσματα από λόγους του αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου που ήταν σχετικοί με την ευχή, τα άντλησα από το βιβλίο «ΠΡΟΣΕΥΧΗ: Η ΠΗΓΗ ΤΩΝ ΑΓΑΘΩΝ», τομος Α’, εκδόσεις «Φωτοδότες». Στο κεφάλαιο που έχει ως θέμα τη νοερά προσευχή, παραθέτει χωρία από Πατέρες της Εκκλησίας. Ανάμεσα σ’ αυτούς που αναφέρονται στην ευχή συγκαταλέγεται και ο αγ. Ιωάνννης ο Χρυσόστομος. Αν και δεν αναφέρονται οι λογοι του αγίου, από τους οποίους προκύπτουν τα παραπάνω αποσπάσματα, έχω την αίσθηση ότι ο συγγραφέας του βιβλίου τα άντλησε έμμεσα από το βιβλίο των Κάλλιστου και Ιγνατίου Ξανθόπουλων » ΜΕΘΟΔΟΣ ΚΑΙ ΚΑΝΩΝ ΑΚΡΙΒΗΣ». Για όσους δεν γνωρίζουν οι Κάλλιστος και Ιγνάτιος Ξανθόπουλοι έζησαν τον 14ο αιώνα μ.Χ. και συνέταξαν ανάμεσα στα πολλά βιβλία και μία πνευματική πραγματεία, που εμπερικλείει περιληπτικά στη μία εκατοντάδα των κεφαλαίων της όλη τη διδασκαλία των κορυφαίων διδασκάλων του ησυχασμού σχετικά με τη νοερά καρδιακή προσευχή.
Η ευχή έχει ειπωθεί από τον ίδιο τον Κύριό μας Ιησού Χριστό,στην παραβολή του Τελώνη και του Φαρισαίου.
Συγκεκριμένα,είπε ο Κύριος : «…καὶ ὁ τελώνης μακρόθεν ἑστὼς οὐκ ἤθελεν οὐδὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς εἰς τὸν οὐρανὸν ἐπᾶραι, ἀλλ᾿ ἔτυπτεν εἰς τὸ στῆθος αὐτοῦ λέγων· ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ. »
Αυτό το » ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ. » ,είναι η ευχή που λέμε εμείς σήμερα.
Και πρέπει να την λέμε όπως ακριβώς την έλεγε και ο Τελώνης,με κατάνυξη,ταπείνωση και φόβο θεού.
«…Και ο τελώνης, που εστέκετο κάπου μακρυά από το θυσιαστήριον, δεν ήθελε ούτε τα μάτια του να σηκώση στον ουρανόν, αλλ’ εκτυπούσε το στήθος του λέγων· Θεε μου, σπλαγχνίσου με τον αμαρτωλόν και συγχώρησέ με. »
(Λουκ. κεφ.18 στιχ.9-14)
Υ.Γ. Όλη η σοφία του Αγίου Πνεύματος,κρυμμένη μέσα σ’ένα βιβλίο,την Αγία Γραφή.
Thesprotos λέει:
19.01.2010 στις 10:39
Thesprotos λέει:
21.01.2010 στις 13:46
Μάλλον αυτό ήθελες να πεις από την αρχή : «Με την καθοδήγηση του πνευματικού μας πατέρα και με την ευλογία του. »
Το σωστό είναι να ζητάμε την ευλογία του πνευματικού μας πατέρα για κάθε τι που πρόκειται να κάνουμε και με την καθοδήγησή του θα αποφύγουμε την υπερβολή,την υπερηφάνεια,την κενοδοξία αλλά και τον σκανδαλισμό των άλλων.
Πολύ ενδιαφέρουσες και χρήσιμες για όλους μας είναι οι απόψεις του αγίου Θεοφάνη του Εγκλείστου για την ευχή. Θα παραθέσω πιο κάτω ορισμένες από αυτές:
«Από τις προσευχές που μας παρέδωσαν οι άγιοι, η ευχή του Ιησού, το «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με», είναι η πιο εύχρηστη, λόγω της συντομίας της και η πιο καρποφόρα όταν επιτελείται αδιάλειπτα μέσα στην καρδιά.
Οι μικρές προσευχές, οι λιγόλογες και περιεκτικές, βοηθούν πολύ το νου να συγκεντρωθεί, γι’ αυτό οι άγιοι πατέρες συνήθιζαν να τις επαναλαμβάνουν αδιάλειπτα. Με τη συνεχή επανάληψη ανάγκαζαν το νου τους να παραμένει δεμένος με το όνομα του Κυρίου και σκόρπιζαν όλους τους λογισμούς.
Η προσεκτική, καθαρή και αρρέμβαστη ευχή γεννάει κάποια θερμότητα μέσα μας. Είναι η φωτιά που ανάβει ο Θεός στα χωράφια των καρδιών μας, κατακαίγοντας τα αγκάθια των παθών και των δαιμόνων και γεμίζοντάς τα με τη χάρη Του. Μέσα σ’ αυτή τη θερμότητα και την καθαρή προσευχή γεννιέται στην καρδιά ο θείος έρωτας για τον Ιησού.
Αν η γλώσσα σας αδιάλειπτα επαναλαμβάνει την ευχή, αν ο νους σας αδιάλειπτα ατενίζει το Θεό, αν η καρδιά σας αδιάλειπτα διψάει την ένωση μαζί Του, τότε ο Πανάγαθος, βλέποντας και βραβεύοντας τον αγώνα σας, θα σας ελεήσει και θα σας σώσει».